Vulkaan

582776_394369157283554_1905287783_n

De berg was gehuld in een magische zonneglans

die een verhaal deed weerspiegelen

op de witte randen van de doorkijkzee.

 

Het geluid van de drums was kil en trots,

het land met de lelievlag treurde

om zijn gevallen beschermvrouw.

 

Vaandels en namen, waren allen aanwezig

om haar te vergezellen tot aan de

wenende poort van de onsterfelijkheid.

 

De kist was nietig, het verdriet groot.

Ergens in de mystiek van de zonnestralen leek

het net alsof haar gracieus gezicht zich aftekende

tegen de krijtwitte rotsen van het verleden.

 

In de eruptie van haar laatste kus gaf ze een gloed

die als lava verankerd is rond mijn hart.

De vulkaan in mij slaapt tot aan het begin van een

helend wederzien over de grens van tijd.

 

© Thalmaray

www.thalmaray.co

 PrtScr capture

 

Share this post

No comments

Add yours