Andrew Osokin, getuige bij het sterven van sneeuwvlokken

Alexey-Kljatov-4

Andrew Osokin laat zien dat de mens geen oog meer heeft voor de wonderen van de natuur is geen nieuws meer, nochtans zijn we constant omgeven door ingenieuze natuurlijke constructies en levende wezens. Het is zielig dat er bijna niemand meer interesse heeft voor detail en kan kijken naar de schatten van de natuur.

De Russische fotograaf Andrew Osokin heeft zich gespecialiseerd in macro fotografie. Zijn oeuvre is een rijke verzameling van fauna, flora, sneeuw en vorst. Hij is wereldberoemd voor de meeste prachtige foto’s van sneeuwvlokken die op de grond zijn gevallen, net voordat ze smelten. Niet ongewoon worden zijn prachtige afbeeldingen met een argwanend oog bekeken, de graad van de details zijn zo uitstekend dat sommige mensen denken dat ze computergeanimeerd zijn. Ondanks het feit dat zijn foto’s wereldwijd massaal worden gedeeld, hebben wij pogingen ondernomen om deze man te contacteren, zijn websites lijken niet meer actief, en ook op sociale media is hij onvindbaar. Gezien de vele publicaties nemen wij aan dat hij zijn foto’s vrijwillig ter beschikking stelt voor iedere liefhebber en fan. 

De Moskoviet slaagt erin ons te doen inzien dat er prachtige zelfs fabelachtig mooie werelden rondom ons bestaan en leven.  De foto’s zijn fantastische bewijzen van de broosheid van de natuurelementen en de fascinerende natuurlijke schoonheid. IJskristallen doen nu eenmaal dromen en de macrofotografie illustreert het delicate en het geniaal gestructureerde, misschien net daarom zijn ze zo intrigerend mooi.

Andrew Osokin denkt dat zijn succes te wijten is aan zijn “out of the box thinking”. Hij baalt ervan hoeveel mensen onverschillig de natuur negeren. Het woord excentriekeling draagt hij met trots. Volgens hem ligt puur schoonheid in de simpelheid van de dingen.

Zijn obsessie voor sneeuwvlokjes begon in zijn kindertijd. Als kind in het koude Rusland zag hij jaarlijks prachtige sneeuwkristallen op zijn jas vallen om uiteindelijk te vervagen tot water. Hij noemde ze kosmische juwelen. Hij werd gepest door zijn fascinatie maar het zou hem een leven lang bijblijven.  Nu slaagt hij er feilloos in de onbeschrijfelijke schoonheid te capteren en vast te leggen zodat iedereen het eindelijk kan zien.

Het nemen van dergelijke foto is een kwestie van monnikengeduld, letterlijk een kwestie van milliseconden. De extreme schoonheid van een sneeuwvlok is ironisch genoeg maximaal zichtbaar vlak voor het moment dat ze sterft.

Hij wordt constant bevraagd over welke apparatuur hij gebruikt. Deze vraag is irrelevant, hij slaagt erin om de connectie te leggen tussen fotografische hulpmiddelen en de extreme schoonheid. Wat belangrijk is dat hij ooit het idee kreeg om deze juweeltjes vast te leggen. Sommige mensen hebben geen beschrijving nodig, hun werk spreekt voor hen, dit is zeker hier het geval. Deze man wordt dan ook gezien als de schatbewaarder van de natuur. Wij vinden het bijzonder jammer dat we de man niet kunnen contacteren of geen spoor vinden van recenter of nieuw werk, met een dergelijk oog voor detail en zijn artistieke talenten wordt de wereld onthouden van onmiskenbare kunstwerken. 

Foto’s: Andrew Ostokin alle rechten voorbehouden.

 

Share this post

1 comment

Add yours

Post a new comment